Ακολουθώντας την διαδρομή από την Ιστιαία, για την Βορειανατολική πλευρά του νησιού, προς το Πευκί, Γούβες, και Βασιλικά, μετά το χωριό Νέα Σινασό στην δεξιά πλευρά του δρόμου, συναντάμε μια διασταύρωση.

Αφού στρίψουμε και διανύσουμε μια απόσταση περίπου 1800 μέτρα, περνώντας ανάμεσα σε περιβόλια με ελιές, και μικρούς λόφους, φτάνουμε σε μια μικρή κοιλάδα και εκεί περιτριγυρισμένο από ψηλά πλατάνια, κυπαρίσσια, κτισμένο σε επιβλητικό σημείο βρίσκετε το Εκκλησάκι της Παναγίας Ντίνιους που βρίσκεται μέσα σε ιδιωτική έκταση που ανάγεται στα χρόνια της ύστερης τουρκοκρατίας, ενώ βρίσκεται κοντά στην περιοχή Κεφάλες που έχει πλούσιο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με τους ντόπιους κατοίκους ένας βοσκός είδε μια λάμψη μέσα σε θάμνο, όταν πήγε κοντά είδε την εικόνα και στο σημείο αυτό έχει χτιστεί το Εκκλησάκι, αρχικά αφιερωμένο στην Αγία Αικατερίνη όμως άγνωστο πότε ακριβώς, αλλά το 1951 γκρεμίστηκε και στη θέση του χτίστηκε το σημερινό Εκκλησάκι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Σύμφωνα με την παράδοση της περιοχής ένας Τούρκος Οθωμανός στρατιώτης κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, πυροβόλησε την εικόνα, στην προσπάθειά του να σκοτώσει κάποιον Έλληνα που κυνηγούσε και που αυτός κρύφτηκε πίσω από την εικόνα να προστατευθεί, όμως η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας «επέστρεψε» τη σφαίρα πίσω στον στρατιώτη, τον βρήκε στο κεφάλι και τον σκότωσε.

Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από την ύπαρξη του σημείου της βολής του πυροβόλου όπλου του Τούρκου στο πρόσωπο της Παναγίας και ειδικότερα στο Μέτωπο όπου υπάρχει ακόμη το σημάδι.

Η «επιστροφή» της σφαίρας, έδωσε το όνομα στην Παναγία που ονομάστηκε Παναγία Ντινιούς ή Ντονιούς από την τουρκική λέξη ”Donus” που σημαίνει «επιστροφή», δηλαδή Παναγία της επιστροφής.

Υπάρχουν και άλλες εκδοχές του θρύλου αυτού που καταλήγουν όμως σε γενικές γραμμές στο ίδιο αποτέλεσμα, ωστόσο αξίζει να σημειωθεί ότι στην εικόνα κάτω από το επάργυρο κάλυμμα υπάρχει η επιγραφή «Παναγία η Ελεούσα».


Σύμφωνα με εκτιμήσεις η θαυματουργή εικόνα μπορεί να έχει αγιογραφηθεί ακόμα και τον 11ο αιώνα, ή να είναι λίγο μεταγενέστερη (μεταξύ του 14ου ή 16ου αιώνα), αλλά φιλοτεχνημένη ξανά επάνω σε μία προηγούμενη εικόνα που ανάγεται στον 10ο ή 11ο αιώνα.

Η εικόνα συντηρήθηκε το 1972 από τον αγιογράφο κ. Νίκο Κάϊλα στην Αθήνα όπου σύμφωνα με αυτόν: Υπάρχει ένα επίστρωμα γύψινο και έχουν χρησιμοποιηθεί για την αγιογράφησή της χρώματα αναμεμειγμένα σε κροκάδι αυγού, όπως σε όλες τις παλιές φορητές εικόνες.

Θυμίζει έντονα Μακεδονικές Εικόνες με ευρεία φόρμα, σκληρή πτυχολογία και λαϊκή έκφραση ενώ έχει μνήμες παμπάλαιες και ελαφρά διακοσμητική διάθεση.

Το πρόσωπο της Παναγίας δεν είναι το αρχικό αλλά το δεύτερο και μάλλον υπήρχε και τρίτο πρόσωπο από κάλυμμα με τσίγκο το οποίο έχει αφαιρεθεί.

Το αρχικό καταστράφηκε είτε από άγνοια των χριστιανών που προσπαθούσαν να αποκτήσουν ένα κομματάκι της Εικόνας για φυλαχτό, είτε από το γυάλισμα του καλύμματος κατά το οποίο χρησιμοποιούσαν σόδα ή στάχτη κτλ.

Το επάργυρο κάλυμμα της Εικόνας προξένησε μεγάλη ζημιά στην εικόνα και έχει γίνει και παλαιότερα κάποια επιζωγράφιση, ιδίως στα σημεία από τα δεξιά της Παναγίας.

Μετά το σχετικό καθάρισμα της εικόνας ήλθε σε φως και η ονομασία της που είναι: «Η ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ» και υπάρχει πλούσια παράδοση για τα θαύματα ή ακόμα και για εμφανίσεις της Παναγίας.

Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 23 Αυγούστου, ημέρα απόδοσης της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου στην πανήγυρη συρρέουν πολλοί επισκέπτες και τα αφιερώματα επάνω στην εικόνα μαρτυρούν τη θαυματουργική δράση της.

Κατά την καλοκαιρινή περίοδο μπορείτε να την επισκεφτείτε καθημερινά, ενώ από τον Οκτώβριο έως το Πάσχα, κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή.

(το κείμενο είναι απο την ιστοσελίδα http://greekorthodoxreligioustourism.blogspot.com  )

Μοναδική παραλία σε ομορφιά, απίστευτη θέα, καταγάλανα νερά και μια πλαζ που θα σας μείνει αξέχαστη !

Την παραλία  Νησιώτισσα θα την συναντήσετε σε περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά του Νέου Πύργου στη Βόρεια Εύβοια, περίπου 15 χλμ από την Ιστιαία.

Πρόκειται πραγματικά για μια από τις πιο όμορφες παραλίες της βόρειας Εύβοιας με θέα το νησάκι και τα ερείπια ενός αρχαίου πύργου στην κορυφή του.

Συγκεκριμένα, στη βραχονησίδα «Μοναστήρι», λίγα μέτρα από την ακτή, υπάρχουν τα ερείπια ενός μεσαιωνικού κτίσματος η χρήση του οποίου δεν είναι ακριβώς γνωστή και χρονολογείται την εποχή της Φραγκοκρατίας, τον 13ο ή τον 14ο αιώνα.

Πιθανόν να ήταν βίγλα αλλά δεν αποκλείεται να πρόκειται για φράγκικο εκκλησάκι ή να ήταν απλά ένας μύλος.

Ο Αυστριακός αρχαιολόγος και έγκυρος μελετητής των οχυρώσεων της Εύβοιας Johannes Koder (1973) θεωρεί ότι πρόκειται για εκκλησία χτισμένη σε δύο διαφορετικές περιόδους.

Ο Νέος Πύργος βρίσκεται πάνω στο δρόμο Iστιαίας - Aιδηψού, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων δυτικά από τους Ωρεούς και περίπου 7 χλμ από την Ιστιαία.

Ο ταξιδιώτης που θα επισκεφθεί το Νέο Πύργο θα γοητευθεί απο τη ρυμοτομία του, τη καταπληκτική παραλία του και την αντίθεση της φυσικής ομορφιάς του. Aγαπημένος προορισμός για οικογενειακές διακοπές διαθέτει ταβερνάκια, ουζερί, ζαχαροπλαστεία και μαγαζιά για τις προμήθειές σας.

Ανήκει στο Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού, του οποίου αποτελεί ομώνυμη τοπική κοινότητα και οι κάτοικοί του προέρχονται από την Κωνσταντινούπολη.

Λίγα λόγια για το Νέο Πύργο:

 Μέχρι το 1925 η τοποθεσία στην οποία σήμερα βρίσκεται ο Ν. Πύργος ήταν μια άγρια περιοχή που άφηνε μάλλον αδιάφορους τους κατοίκους των Ωρεών και της Ιστιαίας. Το χωριό ιδρύθηκε το 1924 όταν οι πρόσφυγες που έφθασαν με την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 στην Αιδηψό από το χωριό Πύργος κοντά στην Κωνσταντινούπολη (σήμερα Kemerburgaz), διάλεξαν τον τόπο αυτό για να ριζώσουν και πάλι. Εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το χωριό και που αγόρασε το κράτος για να εγκατασταθούν οι πρόσφυγες.

Ο οικισμός ξεκίνησε να χτίζεται το 1925 με σύγχρονες πολεοδομικές προδιαγραφές (οικοδομικά τετράγωνα). Σε λίγα χρόνια η περιοχή μετατραπηκε σε πρότυπη αγρόπολη του Ελληνικού κράτους, ακολουθώντας τις ρωσικές προδιαγραφές των αγροπόλεων. Τα ακαλλιέργητα μέχρι τότε χώματα μετατράπηκαν σε παραγωγικό πόρο για την Β. Εύβοια.

 Ο σύγχρονος Νέος Πύργος βρίσκεται χτισμένος κατά μήκος μιας αμμουδιάς, που υποδέχεται το κύμα του Β. Ευβοϊκού. Σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από το Νέο Πύργο βρίσκεται η παραλία της Νησιώτισσας.

Σήμερα ο Νέος Πύργος, με 786 κατοίκους (σύμφωνα με την Απογραφή του 2011), είναι σχεδόν ενωμένος με τους Ωρεούς.

Με τα χωριά Ωρεοί, Καστανιώτισσα και Ταξιάρχη συγκροτούν τη Δημοτική Ενότητα Ωρεών (τέως Δήμο Ωρεών), με συνολικό πληθυσμό 3.017 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011.

Ο Νέος Πύργος διαθέτει πολλά καταλύματα, πολυάριθμες είναι επίσης οι ψαροταβέρνες, οι ψησταριές, τα ουζερί, οι πιτσαρίες, και τα κέντρα διασκέδασης με ζωντανή και μη μουσική.

Το λιμανάκι του μπορεί να φιλοξενήσει μικρά κυρίως σκάφη.


Δείτε Video απο το YouTube

 

Η μονή της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου βρίσκεται στο δήμο Αιδηψού, στη βόρεια Εύβοια.
Είναι χτισμένη στον παλιό οικισμό του Ταξιάρχη, ανάμεσα στις Ροβιές και στα Ήλια, στους πρόποδες του όρους Τελέθριο με θέα στη θάλασσα.

Πρόκειται για μια, σχετικά, νέα γυναικεία μονή. Εκτός από την εκκλησία της Οσίας Ειρήνης, υπάρχει και το παρεκκλήσι του Οσίου Ονουφρίου του ασκητού και του Αγίου Ιώβ του πολυάθλου με θαυμάσιες αγιογραφίες.

Η μονή απέχει από τις Ροβιές 8 χλμ και από τα Λουτρά Αιδηψού 15 χλμ.
Από τα Λουτρά Αιδηψού κατευθυνθείτε προς Ροβιές για 14 χλμ περίπου και στρίψτε αριστερά. Σε 1 χλμ, περίπου, θα βρείτε τη μονή.

Ο Πύργος Δροσίνη, στις Γούβες, είναι κτισμένος πάνω σε βραχώδες ύψωμα, στο κέντρο σχεδόν του χωριού.

Είναι διώροφο κτίσμα με πέτρινους τοίχους πάχους 1 μέτρου. Στις δύο αντιδιαμετρικές γωνίες του υπάρχουν δύο κυλινδρικοί πύργοι που δίνουν στο κτίσμα μια αρκετά ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα όψη.

Ιστορία

Ο πύργος κτίστηκε τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα -μάλλον τη δεκαετία του 1810- από τον τότε Τούρκο ιδιοκτήτη του, Ιμπραήμ Αγά που είχε φήμη αιμοσταγούς τυράννου. Αρχιμάστορας ήταν ο σκλάβος Αχμέτ, ο οποίος μετά το τέλος της ανέγερσης, όπως λέει ο θρύλος, σε αντάλλαγμα των υπηρεσιών του αφέθηκε ελεύθερος.

Μετά την απελευθέρωση, το 1831, ο Τούρκος πούλησε όλο του το τσιφλίκι στις Γούβες στους Αλέξανδρο Δεσύλλα και Βαπτιστή Δρόσο. Το 1833 ο πύργος πουλήθηκε στον Κωνσταντίνο Πετροκόκκινο, παππού εκ μητρός του Γεωργίου Δροσίνη (1859-1852). Ο λογοτέχνης (που, σημειωτέον, γεννήθηκε στην Πλάκα) πρέπει να πέρασε κάποια νεανικά καλοκαίρια, μεταξύ 1876 και 1882, στον πύργο, όπως φαίνεται από μεταγενέστερα γραπτά του («Αγροτικαί Επιστολαί», «Το Μοιρολόι της Όμορφης»).

Μετά το 1882, η ιδιοκτησία του τσιφλικιού πέρασε στους κατοίκους-ακτήμονες της περιοχής και, την ίδια πάνω-κάτω εποχή, ο πύργος περιήλθε στην ιδιοκτησία του ιερέα του χωριού Σταύρου Παπαϊωάννου και εν συνεχεία στους απογόνους του. Κάποια στιγμή πέρασε στην Κοινότητα Γουβών. Για πολλά χρόνια παρέμεινε εγκαταλειμμένος ενώ συνοδευόταν από τη φήμη ότι ήταν στοιχειωμένος από τα θύματα του Ιμπραήμ Αγά.

Είχε κριθεί διατηρητέο οίκημα ήδη από το 1977 (ΦΕΚ. 417/ 29.04.77). Για κανα δυο χρόνια μετά το 2013 ένα μεγάλο πανό με τη λέξη «ΒΟΗΘΕΙΑ» ήταν κρεμασμένο από το παράθυρο του πρώτου ορόφου.

Τελικά ο πύργος ανακαινίσθηκε το 2015. Σήμερα ανήκει στο Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού και λειτουργεί ως μουσείο, στεγάζοντας μια ενδιαφέρουσα λαογραφική συλλογή.

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

Ο πύργος αποτελείται από ένα κεντρικό, διώροφο, ορθογώνιο οικοδόμημα με εσωτερικές διαστάσεις 5✖5 μ περίπου. Το πάχος των τοίχων είναι γύρω στο 1 μέτρο. Οι δύο γωνίες του κτιρίου, η νοτιοδυτική και η βορειοανατολική, έχουν διαμορφωθεί σε στρογγυλούς πύργους με τυφεκιοθυρίδες.

Η περίμετρος του ΝΔ πύργου είναι 12μ και του ΒΑ πύργου είναι 9μ.

Σε διάφορες ιστοσελίδες αναγράφεται ότι το εμβαδόν του πύργου είναι 100 τ.μ. Μάλλον πρόκειται για κατά προσέγγιση υπολογισμό των εσωτερικών χώρων του πύργου, και στους δύο ορόφους συμπεριλαμβανομένων των πυργίσκων.
Ο πύργος είναι χτισμένος με αργολιθοδομή χωρίς εξωτερικό επίχρισμα. Η στέγη είναι κεραμοσκεπή, τόσο του κυρίως κτίσματος όσο και των γωνιακών πύργων.

Στην αρχική μορφή του πύργου, η κυρία είσοδος του πύργου ήταν στον δεύτερο όροφο και ήταν προσβάσιμη από πέτρινη εξωτερική σκάλα εφαπτομένη του ΝΔ πυργίσκου. Η είσοδος αυτή και η σκάλα υπάρχουν ακόμα αλλά τώρα υπάρχει και μια είσοδος στο ισόγειο.

Ο πύργος έχει ανακαινιστεί πρόσφατα χωρία να αλλοιωθούν τα χαρακτηριστικά της εποχής στην οποία ανήκει.

(Το κείμενο είναι απο την ιστοσελίδα  https://www.kastra.eu   )

 

Στους πρόποδες του όρους Καβαλάρης σε υψόμετρο 927 μέτρα, και σε απόσταση 20 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της Λίμνης και 15 χλμ. από τις Ροβιές βρίσκεται η ανδρική μονή του Οσίου Δαβίδ αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

Στο ναό φυλάσσονται τα θαυματουργά οστά του οσίου Δαβίδ, το θυμιατό και το πετραχήλι του καθώς και άλλα κειμήλια.
Στα νότια της Μονής, υπάρχει το "Ασκητήριο" του Οσίου Δαβίδ, μια μικρή σπηλιά μέσα σε ένα βράχο, και το παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους.
Εκτός του χώρου της αυλής υπάρχουν πολλά εκκλησάκια στη μνήμη διάφορων Αγίων.

Ενδιαφέρον είναι το υπόγειο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων το οποίο είναι ζωγραφισμένο με θαυμάσιες αγιογραφίες του 17ου αιώνα και το οποίο στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας λειτουργούσε ως κρυφό σχολειό.
Η Μονή γιορτάζει στις 6 Αυγούστου και την 1η Νοεμβρίου.
Η διαδρομή αυτή μπορεί να συνδυασθεί με επίσκεψη στους καταρράκτες του Δρυμώνα που απέχουν περίπου 2 χιλ.

Δείτε το Video που ακολουθεί (απο το ΔΙΑΥΛΟΣ News).